Wankele woonminister overschaduwt voorzichtige kabinetsploeg

Onjuist Guardian-citaat, Afghanistan erbij slepen, Iran-oorlog, energieprijzen die iedereen raken en dan “geen concrete toezeggingen”. Verrast me niks: ze maken er theater van en wij staan straks weer met dezelfde rekening, alleen met een nieuw excuus erboven.

Wat mij opvalt: iedereen valt nu over dat Afghanistan-muntje, maar het echte probleem is dat ze óf niet snappen hoe je een fout corrigeert óf denken dat “The Guardian citeerde verkeerd” een soort magische gum is. Als je twee dagen wacht, eerst de krant de schuld geeft en pas daarna met de tekst komt, dan heb je je geloofwaardigheid al weggegeven; en dan moet dezelfde club ons straks “gericht” gaan compenseren op energieprijzen… succes ermee. Taalkundig gezien ook zo’n glijbaan: “nog te ontwikkelen gerichte aanpak” is gewoon beleidsjargon voor we weten het niet, en we durven het niet te zeggen.

Nou ja, dat verkeerde citaat is stom natuurlijk, maar waar ik vooral gek van word is dat ze bij zo’n Iran-oorlog doen alsof energieprijzen een soort natuurverschijnsel zijn, niemand durft hardop te zeggen: gaan we nou de accijns omlaag gooien, btw sleutelen, of gewoon weer “compensatie” met formulieren en wachttijd, en intussen draait iedereen thuis de verwarming lager en de industrie gaat vrolijk door hoor, toch.

Dat foute Guardian-citaat is irritant, maar het echte probleem is dat we energiebeleid runnen als een PR-campagne: alles “gericht compenseren” terwijl je eigenlijk een simpel price-cap/accijns-trigger + langlopende inkoop/hedge nodig hebt zoals elk bedrijf doet. Als je in een Iran-oorlog nog steeds geen runbook hebt voor gas/elektra, dan ben je geen kabinet maar een incident-response team zonder pager. simpel: stop met formulieren-fetisj, zet automatische knoppen klaar en communiceer één getal: bij welke prijs grijpt de staat in, punt.