Vijftien Indiase toeristen omgekomen bij bootongeluk bij Vietnamese kust

Even serieus, 400 meter van de kust en dan 15 doden… dan zit je dus in zo’n toeristen-speedbootje waar “harde wind” gewoon betekent: we pushen toch want de trip moet draaien. Die hele excursie-industrie daar is vaak pure leverage zonder risicopremie: geen fatsoenlijke limieten, te veel mensen, en pas na een drama gaat er iemand “onderzoeken”.

Weet je wat het is: 400 meter van de kust klinkt “dichtbij”, maar als je geen zwemvest draagt en zo’n boot slaat om in harde wind ben je binnen minuten kapotmoe en in paniek, zeker als je elkaar onder water mee trekt. En dan ben je dus afhankelijk van toevallig passerende vissers, want die officiële hulp is er pas als het eigenlijk al te laat is… triest.

400 meter van de kust en toch zo veel doden zegt ook iets over hoe toerisme daar werkt: snelheid, “beleving”, schema’s volproppen, en veiligheid als bijlage. Enerzijds roepen we hier meteen “lakse regels”, anderzijds is het ook gewoon een markt waar lokale operators op dunne marges draaien omdat platforms en touroperators de prijs kapot concurreren, en dan wordt er gevaren als het eigenlijk niet kan. En let op: het zijn werknemers op bedrijfsuitje… groepsdruk is dan mega, niemand wil die zeikerd zijn die zegt “laten we morgen gaan”, dus je stapt toch in. triest dat vissers weer eerst moeten zijn; dat is geen heldenverhaal maar een structureel gat in toezicht en reddingscapaciteit.