Trump in brief aan congres: vijandelijkheden met Iran voorbij

Die “vijandelijkheden voorbij” brief van Trump is echt zo’n papieren stopknop: vandaag de-escalatie roepen en morgen weer een drone of tanker-incident en iedereen staat weer te schreeuwen. En ondertussen heeft die blokkade niet alleen Iran geraakt maar ook olieprijzen, scheepvaart en dus weer extra fossiele paniek in plaats van eindelijk afbouwen… biodiversiteit en ecosysteem in die hele Golfregio gaan daar ook gewoon aan kapot, maar dat telt nooit mee. Evertsen terug is prima, maar laten we niet doen alsof we “veiligheid van wereldhandel” moeten verdedigen terwijl we verslaafd blijven aan die olie.

In de praktijk zegt zo’n brief vooral dat ze naar buiten toe “rust” willen uitstralen, maar op zee moet je nog weken scherp blijven omdat één misverstand genoeg is. En eerlijk: ik vind het prima dat de Evertsen terugkomt, we hebben hier ook gewoon tekorten en onderhoud zat, je lost het Midden-Oosten niet op met een Nederlands schip.

Die brief aan het Congres is ook een binnenlands ritueel hè: War Powers-achtig vinkje zetten zodat het lijkt alsof alles “netjes” is gegaan, en ondertussen kan je morgen weer schuiven met sancties en schepen zonder echt debat. Enerzijds is de Evertsen terughalen logisch (onderhoud, mensen, prioriteiten), anderzijds laat het vooral zien hoe afhankelijk Europa nog steeds is van Amerikaanse framing: als Washington “klaar” zegt, dan doen wij alsof het klaar is. En dat “Iran 5 miljard gekost” opscheppen… dat is gewoon collectieve bestraffing als scorebord, *score score*, en dan verbaasd zijn dat er later weer iemand een tanker “per ongeluk” raakt. Benieuwd of de EU nu eindelijk eens durft te zeggen: oké, dan ook terug naar echte diplomatie mét garanties, in plaats van alleen meevaren en achteraf evalueren.

Die brief aan het Congres is vooral een juridische rookbom: “hostilities over” zodat je onder de War Powers-gedoe uitkomt, terwijl sancties, cyber en proxies gewoon doorlopen. En dat Evertsen teruggaat laat precies zien hoe dun die Europese “strategische autonomie” is: we varen mee zolang Washington het script schrijft, en als het script wisselt pakken wij de koffers. Benieuwd of Den Haag nu ook eens hardop durft te zeggen dat Hormuz-escorte geen NAVO-kerntaak is maar een politieke keuze, en dat proportionaliteit daar ook bij hoort.