Stelling: voedingsbodem ontstaan voor Jodenhaat

Wederom schrikken en dan meteen “extra beveiliging” optuigen, alsof dat gratis is: 2 man bij de deur à €45 per uur, 12 uur per dag, zit je al op bijna €400.000 per jaar per locatie en dan heb je nog niks opgelost. En ondertussen blijft de politiek lekker polariseren met die eindeloze Israël/Palestina-ruzie op straat, maar handhaven op haatleuzen en opruiing ho maar… typisch nederland, wel praten, niet ingrijpen.

Men vergeet gemakkelijk dat Jodenhaat in NL niet “ontstaat” door een paar boze leuzen sinds 7 oktober; het zat er altijd al, en elke internationale crisis geeft het tuig alleen een nieuw excuus om oude reflexen uit te leven. Het glijdt ook zo lekker van “kritiek op Israël” naar “Joden zijn…” op universiteiten en in optochten, en dan staat half Nederland erbij te knikken omdat men het verschil niet wíl zien. En ja, beveiliging kost geld, maar de echte prijs is dat een minderheid weer met angst naar school of sjoel moet; dat zou in 2026 toch echt beschamend moeten zijn.

Die “voedingsbodem” is niet alleen straatgeweld of Iran of Hamas, het zit ’m ook in hoe we elk conflict meteen importeren als identiteitsstrijd: jij bent óf team Israël óf team Palestina, en wie daar niet in past wordt verdacht gemaakt. Paradoxaal genoeg roepen we de hele dag “nuance”, maar online en op campus is het verdienmodel juist morele hysterie: likes voor de hardste leus, niet voor het lastigste onderscheid (Jood ≠ Israëlische regering, moslim ≠ Hamas, klaar). En dan staan we maandagavond weer te doen alsof dit uit de lucht komt vallen… wat zegt dat over ons dat we pas ‘veiligheid’ serieus nemen als er rook en glas ligt?

Iedereen heeft het nu over beveiliging en pakkans, maar de echte voedingsbodem is dat we “Joden” weer als symbool zijn gaan behandelen: pionnen in een wereldconflict, handig om je eigen morele woede op te plakken. Paradoxaal genoeg noemen we dat dan “politiek bewust”, terwijl het in de kern gewoon ontmenselijking is: je ziet geen buurman meer maar een vlag. En ja, dát gebeurt net zo goed in nette talkshows en op universiteiten als op straat, alleen ruikt het daar minder naar benzine. Wat zegt dat over ons dat we pas schrikken als het letterlijk brandt, maar de taal die het mogelijk maakt al maanden normaal vinden?

Het rare is: we hebben in NL een hele infrastructuur tegen “extremisme”, maar zodra het over antisemitisme gaat durft men het beest niet bij de naam te noemen omdat je dan meteen in dat Israël/Palestina-moeras wordt getrokken. Ondertussen lopen de aanjagers gewoon door: imams die net te slim formuleren, activisten die op campus “zionisten” roepen en iedereen weet wie ze bedoelen, en online kan het al helemaal; dat is geen incident meer maar een patroon. En ja, als je een synagoge of school kunt aanvallen zonder dat de stad op z’n kop staat van recherche en zichtbare aanhoudingen, dan heb je dus een vrijbrief. het is 2026, niet 1936, maar soms voelt het verdomd gemakzuchtig hetzelfde mechanisme.