Schuldig bevonden Dave De K. hoort strafeis in zaak van overleden kleuter Dean

Dertig jaar klinkt fors, maar bij een kind van vier dat is mishandeld en gedood voelt het vooral als een schrijnend lage prijs voor onherstelbaar leed. En dan ook nog eerst liegen en pas jaren later toegeven wat er is gebeurd; hopelijk weegt de jury niet alleen de juridische kwalificatie, maar ook het gebrek aan berouw en de impact op Deans familie mee.

Nou ja, na zo’n uitspraak begint voor de familie eigenlijk pas het volgende zware stuk, want een strafbedrag of aantal jaren maakt een kind natuurlijk niet terug. Hopelijk krijgen zij nu eindelijk rust en privacy, zonder elke dag opnieuw alle details in de media te moeten lezen, hoor.

Een strafmaat is geen rekensom waarbij dertig jaar het leed moet compenseren, dat kan natuurlijk nooit. Wel belangrijk dat de jury onderscheid maakt tussen vergelding, bescherming van de samenleving en de vraag of iemand ooit nog veilig kan terugkeren; nabestaanden hebben recht op erkenning, maar een vonnis moet geen wraakbesluit worden.