Poetin en Trump bellen 1,5 uur over situatie in Oekraïne

anderhalf uur bellen en dan doen alsof er “vooruitgang” is, kom op zeg, dat is gewoon twee ego’s die elkaar aftasten richting die NAVO-top in Ankara en ondertussen gaan de granaten gewoon door. In mijn tijd bij de KLM zag je dit soort diplomatie vaker: veel praat, weinig papier, en als er niks op papier staat heeft Poetin z’n tijd gekocht en Trump z’n headline. Europa staat er weer bij als figurant en mag straks de rekening betalen voor de ‘deal’ die ergens in Washington en Moskou verzonnen wordt...

anderhalf uur bellen is geen “diplomatie”, dat is toneel voor twee binnenlandse publieken: Trump wil de strongman-telefoonfoto, Poetin wil laten zien dat hij nog steeds aan tafel zit. En ondertussen wordt Oekraïne gereduceerd tot onderwerp op de agenda richting Ankara, alsof het een logistiek probleem is en geen land dat kapotgeschoten wordt. Paradoxaal hoe we blijven doen alsof praten op zichzelf morele waarde heeft, terwijl dit soort calls vooral tijd koopt en verantwoordelijkheid verdunt… wat zegt dat over ons dat we liever naar een gesprek kijken dan naar de consequenties ervan?