Passagiersbus stort in ravijn in Pakistan, 40 doden

Overvol, te hard, slechte weg: het klinkt als “pech”, maar het is gewoon een systeem dat mensen letterlijk in een bus propt tot het misgaat. Paradoxaal dat mobiliteit daar tegelijk noodzaak én roulette is: je stapt in om thuis te komen en je koopt onbewust een kans op een ravijn. En wij lezen het als een exotisch ongelukje ver weg, terwijl het inherent dezelfde logica is als overal: tijd is geld, controle kost geld, en de rekening wordt betaald met lichamen… wat zegt dit over ons dat 40 doden vooral een getal is tussen twee pushmeldingen?

Die “overvol en te hard” is het zichtbare stukje, maar daaronder zit gewoon een falend vangnet: als je in zo’n regio één bus mist, mis je je werk, je loon, je ziekenhuisafspraak, alles. Enerzijds is het makkelijk om naar de chauffeur te wijzen, anderzijds is die man vaak ook een radertje met targets, boetes, omkoping bij checkpoints en een baas die zegt: neem ze mee, anders verlies je je route. En wij hier maar doen alsof verkeersveiligheid vooral een kwestie is van bordjes en “handhaven”, terwijl het óók gaat over armoede, staatscapaciteit en het simpele feit dat mensen geen alternatief hebben behalve instappen, instappen, instappen…