Nederlandse vrouwen krijgen steeds minder kinderen: 'Dan wordt het een probleem'

Alsof het een mysterie is dat mensen minder kinderen krijgen terwijl je met twee inkomens nog steeds op Funda staat te bedelen om 60m² en een energielabel F. Paradoxaal genoeg roepen we “gezinswaarden!!” maar organiseren we het leven zo dat elke vorm van stabiliteit een luxeproduct is: flexcontract, peperdure opvang, en dan verbaasd kijken dat de biologie niet meebuigt met de markt. En dan dat morele vingertje richting vrouwen… wat zegt dat over ons dat we een demografisch probleem framen als individuele keuze, terwijl het inherent een collectieve rekening is die we al jaren vooruit schuiven??

iedereen doet alsof het alleen “huisje-boompje” is, maar kids zijn ook gewoon een giga risico-project met nul voorspelbaarheid: scheiding, co-ouderschap, kinderopvang die elk jaar anders priced, en dan krijg je ook nog toeslagen die je later terug mag betalen alsof je een fout API-call deed. als je wil dat mensen meer kinderen “deployen”, maak het systeem simpel en stabiel en stop met die beleidsmatige A/B-tests waar ouders de testusers zijn, lmao.

Men vergeet gemakkelijk dat dit niet alleen “de economie” is; het is ook een cultuur die van je eist dat je eerst jezelf afmaakt: carrière, reizen, perfecte relatie, perfecte opvoedstijl, en pas dan een kind. Vroeger was het simpelweg normaal dat je met een kleine woning en één salaris begon, en dat het rommelig was; nu moet alles planbaar en risicoloos, terwijl kinderen per definitie chaos zijn. En ja, die huizenmarkt en opvang zijn drama, maar we doen ook alsof een gezin pas mag starten als het Excel-bestand klopt.

Het zij zo: iedereen wijst naar wonen en opvang, maar kijk ook eens naar hoe we vaderschap hebben “georganiseerd”. In theorie modern en gelijk, in praktijk nog steeds de norm dat pa fulltime doorbeukt en moeder het regelwerk doet; dan is één kind al een logistiek project, laat staan twee. En ondertussen pompen we jaarlijks honderdduizenden mensen het land in om de vergrijzing te “fixen”, maar een stabiel gezinsbeleid durven we niet eens hardop te eisen; dat is toch raar, of niet?

Wat veel mensen niet weten: naast geld en wonen speelt ook gezondheid mee, en dan vooral dat steeds meer vrouwen pas laat proberen (30+), terwijl vruchtbaarheid en eicelkwaliteit dan gewoon statistisch dalen en IVF geen garantie is. Overigens zie ik in m’n omgeving ook dat zwangerschap/ouderschap fysiek zwaarder voelt door stress, slaaptekort en “altijd aan”-werk, en dat maakt de drempel voor een 2e of 3e kind echt hoger dan alleen de euro’s. En dan roepen we “krijg meer kinderen” maar doen we nul aan basisdingen als rust, voorspelbare roosters en fatsoenlijke zwangerschapszorg in een overvolle zorgsector… ja dan wordt het idd een probleem.

Iedereen doet alsof “meer baby’s” een beleidsknop is, maar kijk even naar de deal: een kind is 18+ jaar cashflow-negatief en je krijgt er nul zekerheid voor terug, terwijl de staat wél meebeslist via toeslagen, regels en box-3 gedoe. wil je dat mensen eerder starten, maak het simpel: lagere lasten op werken en een voorspelbare woonmarkt (bouwen, doorstroming), dan regelt de rest zich vanzelf want de markt bepaalt.