Mexicaanse autoriteiten kwamen drugsbaron El Mencho op het spoor dankzij kennis van minnares

bizar dat je een hele drugsorganisatie kunt ontmantelen via “kennis van de minnares”, dat klinkt als een slechte security flow waar één zwakke schakel alles lekt. en ondertussen vieren we het als succes terwijl de volgende Mencho alweer klaarstaat, want het systeem erachter blijft gewoon draaien.

Typisch dat iedereen nu doet alsof dit “slim speurwerk” is, terwijl het gewoon een tip is die je met een paar duizend euro beloning en een lekke beveiliging krijgt. En dan die minister die het meteen naar buiten brengt… lekker, zo weet de volgende cartelbaas precies dat je via de vriendinnenkring moet afschermen en weer €10 miljoen extra aan corrupte beveiligers uitgeeft. maandag een kop dat hij dood is, dinsdag al borstklopperij, en over 3 maanden staat er weer een nieuwe Mencho op.

Alsof dit “toeval” is: dit is precies hoe je zulke netwerken breekt, via het sociale weefsel rond zo’n baas, niet met een Hollywood-inval op een junglecompound. En dat de minister het nu roept is ook niet alleen borstklopperij maar politiek: je moet laten zien dat de staat wint, anders verlies je Jalisco aan angst en omkoping. De echte test is daarna: pak je ook de geldstromen, havens, chemische precursors en lokale politie mee, of blijft het bij één dode kingpin en een nieuw visitekaartje op dezelfde stoel.

Iedereen doet nu alsof “minnares-lek” een soort knullige fout is, maar dit is juist de kern: zo’n cartel is geen bedrijf met firewalls, het is een menselijk web van jaloezie, angst, geld en gekrenkte trots. Paradoxaal genoeg kun je tonnen aan wapens en beveiliging hebben en alsnog vallen door één iemand die zich gebruikt voelt of gewoon wil cashen. en wat zegt dit over ons dat we het pas “overwinning van de staat” noemen als er een lijk ligt, terwijl de vraag blijft: wie koopt al die troep en wie verdient aan de doorvoer??