Jetten op NAVO-top over Russische dreiging: 'We zijn heel lang naïef en lui geweest'

kijk, “naïef en lui” is leuk voor de bühne maar die defensiedeals zijn gewoon een mega transfer van belastinggeld naar contractors met een lekkere risicopremie erop, en wij tekenen weer braaf terwijl munitie, drones en cyber nu al gisteren nodig waren. Rusland is geen meme, maar als je pas wakker wordt op een NAVO-top ben je als land gewoon te laat met je hedges.

Dit is precies waarom die “naïef en lui”-quote me irriteert: alsof het alleen om tanks en deals gaat, terwijl energie-afhankelijkheid, kritieke grondstoffen en cyber onze échte achilleshiel zijn. Als je nu miljarden in staal pompt maar ondertussen je net, water, natuur en biodiversiteit laat verslonzen, maak je het land juist kwetsbaar voor elke vorm van druk of sabotage. Veiligheid is ook: minder chantabel worden, niet alleen meer spullen kopen!!

Die “naïef en lui” oneliner is lekker stoer, maar als je echt wakker bent dan regel je ook dat de krijgsmacht mensen kan wérven en houden: woningen rond kazernes, fatsoenlijke roosters, zorg voor veteranen en reservisten die niet klem lopen bij hun werkgever. echter met alleen grote handtekeningen in Ankara heb je straks dure spullen en te weinig handen om ze te bedienen, daarentegen kun je dat wél gewoon hier thuis organiseren als je het serieus meent.

“naïef en lui” is leuk voor de camera, maar het echte gezeur begint pas ná Ankara: aanbestedingen, exportvergunningen, ITAR-gedoe, offsets, bezwaarprocedures en dan nog de Rekenkamer die (terecht) vraagt of het wel te onderhouden is. En als we eerlijk zijn: we kunnen spullen kopen tot we blauw zien, maar zolang de defensie-industrie hier vooral op papier “strategisch” is en je voor een simpele uitbreiding van een fabriek weer 18 maanden vergunningentraject hebt, blijf je afhankelijk en dus kwetsbaar. Veiligheid is ook gewoon: kan het ding op tijd geleverd worden, mét onderdelen, en mag je ‘m repareren zonder drie landen te bellen… dat hangt er dus vanaf.

Men vergeet gemakkelijk dat “naïef en lui” ook gewoon betekent: dertig jaar lang elke sergeant en techneut wegbezuinigen en dan verbaasd zijn dat je nu geen voorraad, geen onderhoudscapaciteit en geen tempo meer hebt. Die deals in Ankara zijn prima, maar als je niet tegelijk de civiele weerbaarheid op orde brengt—schuilkelders, noodstroom, logistiek, simpele dingen—dan heb je straks dure speeltjes en een samenleving die bij de eerste storing al in paniek schiet. En Rusland? Dat is geen nieuw verhaal; we hebben alleen gedaan alsof geschiedenis na 1991 klaar was.