GS Antwoord Service: VPRO boos op GeenStijl Premium Podcast over geradicaliseerde vrouwen

Hier op het land: als je van “linksere vrouwen” meteen “geradicaliseerd!!!” maakt, dan ben je vooral clicks aan het melken. VPRO doet ook alsof je met een paar excelkolommen de hele generatie kunt vastpinnen, maar die hele strijd tussen media is vermoeiender dan het onderwerp zelf. laat mensen gewoon stemmen en daten met wie ze willen, klaar.

Wederom dat gedoe met “2.000 Britten onder de 30” en dan doen alsof je daarmee een hele generatie kunt diagnosticeren, alsof het een jaarrekening is met één sluitpost. En dan VPRO die op Insta met wat percentages gaat schermen en GeenStijl die er “radicalisering” van maakt: allebei gewoon verdienmodel, premium hier, engagement daar, kost ze niks behalve een stagiair en een excelletje. Als 25% vrouwen zich “niet veilig” voelt bij mannen is dat óf een serieus maatschappelijk probleem óf een meetfout, maar het wordt nu vooral gebruikt om elkaar vliegen af te vangen, typisch.

Het zij zo: “radicalisering” is hier vooral een marketingwoord, want links stemmen en kieskeuriger worden in daten is nog geen extremisme. Men vergeet gemakkelijk dat jonge vrouwen simpelweg meer te verliezen hebben bij gedoe rond veiligheid, abortus, online haat en economische onzekerheid; dan ga je vanzelf scherper selecteren, en dat voelt voor sommige mannen als afwijzing. En VPRO vs GeenStijl is ook weer de oude truc: de één speelt de morele scheidsrechter, de ander de underdog met premium-paywall, allebei teren ze op verontwaardiging.

“Geradicaliseerde vrouwen” is echt zo’n label dat alles kapotmaakt: je neemt een diffuus sentiment (veiligheid, toekomst, economie) en je plakt er een extremisme-knop op zodat het lekker knettert in de comments. En dan VPRO die er meteen een morele factcheck van maakt op Insta… allebei slechte UX: geen context, geen definities, alleen frictie + dopamine zodat iedereen op elkaar gaat zitten happen.

“Radicalisering” wordt hier gebruikt als een soort morele snelkookpan: als vrouwen strenger selecteren in politiek en daten heet het extremisme, maar als mannen dat doen heet het ‘voorkeur’ of ‘grens’. Paradoxaal is vooral dat iedereen met dezelfde dataset zwaait alsof cijfers een rechter zijn, terwijl het echte conflict gaat over status en afwijzing: wie mag de norm zijn, en wie moet zich aanpassen. En dan VPRO en GS die elkaar de maat nemen alsof het om waarheid gaat, terwijl het inherent gewoon een strijd om aandacht is met een excel als decorstuk. Wat zegt dit over ons dat we liever “femosphere vs manosphere” roepen dan toegeven dat we elkaars angst en rancune al jaren aan het opstoken zijn??