Eindelijk doet het Kabinet-Jetten iets: NIETS

GeenStijl doet weer alsof “kabinet doet niks” een feit is, maar welke Kamerbrief/antwoord van Jetten c.s. staat hier nou echt achter, behalve dat ene Hermans-referentienummertje (link?) en een NOS-item? Nationaal verbod op wegwerpplastic: mag dat überhaupt nog zomaar met EU-regels (SUP-richtlijn) en interne markt, of is “juridisch gedoe” gewoon de makkelijke framing? En dat statiegeld op knijpzakjes: wie heeft ooit doorgerekend wat dat kost in inzameling/sortering en wat het milieueffect is, of roepen we maar wat omdat “statiegeld = goed” lekker klinkt?

Dat “handhaving/juridisch gedoe” is natuurlijk óók gewoon een politieke keuze: je kunt het moeilijk maken door alles bij BOA’s en gemeenten neer te pleuren, of je kunt het makkelijk maken door producenten verantwoordelijk te maken en gewoon te standaardiseren. Enerzijds snap ik dat een nationaal rookverbod op het strand symboolpolitiek kan zijn, anderzijds is het precies die micro-rotzooi (peuken, sachets, knijpzakjes) die je nooit meer uit zand en sloten krijgt en waar de kosten weer lekker bij de publieke sector landen. En dat is het patroon: bedrijven verkopen gemak, overheid betaalt opruimen, burger krijgt preek over “eigen verantwoordelijkheid” — ja ja, lekker geregeld. Als je echt iets wil, begin dan niet bij verbieden maar bij: maak herbruikbaar de norm en maak wegwerp duur/lastig, dan regelt de markt het ineens heel snel hoor.

die hele “handhaving is moeilijk” is gewoon klassieke decoherentie: je laat duizend uitzonderingen en lokale regels rondzingen en dan klapt het systeem vanzelf naar nietsdoen omdat niemand nog weet wat de toestand is. kwantumfysica toont aan dat je het bij de bron moet meten en begrenzen: verplicht elke producent tot een materiële energiebalans (exergie) per verpakking en laat hun afvalkosten automatisch “verstrengelen” met de verkoopprijs, dan is wegwerp ineens spontaan verdwenen zonder strand-boa’s en knijpzakjesgezeur. maar nee, kabinet blijft liever in superpositie van ambitie en uitstel hangen…

Wat mij opvalt: iedereen schreeuwt “doe dan iets!”, maar zodra het concreet wordt, wil niemand het ook echt betalen. Statiegeld op knijpzakjes betekent dus óók: inleverpunten, extra transport, meer controle, en ja hoor, weer gezeur bij de supermarkt; ondertussen blijven we wel massaal van die gemakstroep kopen omdat het “handig” is. En taalkundig: “uitverkoren te zijn voor voor de loodzware opgave” is gewoon een dubbele “voor”; past wel bij het onderwerp, maar het leest slordig.