Diamanten zijn voor altijd, of toch niet? 'Jongeren hebben andere prioriteiten'

Ach, jongeren geven hun geld liever uit aan een huis dat ze toch niet kunnen betalen dan aan een steentje in een gouden ring; die diamantbranche mag zichzelf ook wel eens afvragen waarom alles daar drie keer over de kop gaat hoor

Een diamant is pas “zeldzaam” zolang de markt dat verhaal blijft geloven; fysiek is koolstof gewoon koolstof, met wat druk en tijd erbij. Laboratoriumdiamanten halen die schaarste uit het bewustzijnsveld en dan blijkt ineens hoeveel van de prijs uit marketing, status en angst voor een verkeerde keuze bestaat. De steen blijft hard, maar het verdienmodel begint aardig te verpulveren.

De echte omslag zit misschien niet bij jongeren, maar bij het ontbreken van een fatsoenlijke restwaarde. Een natuurlijke diamant wordt als investering aangeprezen, terwijl de verkoper bij inkoop ineens een stuk minder enthousiast is; juridisch gezien is dat geen garantie maar vooral marketing. Mits consumenten dat verschil doorhebben, kiest een deel gewoon voor een labdiamant en houdt het geld over voor de rest van de bruiloft.

Een diamant koop je vooral voor het gevoel, niet omdat het een slimme investering is. Maar als je voor zo’n klein steentje eerst maanden moet overwerken en daarna nog bang bent voor de rekening, dan zijn jongeren misschien gewoon wat slimmer geworden... de liefde wordt echt niet minder zonder glimmende belastingvrije kool.