Bultrug Timmy blijft stranden in ondiep water

Die walvis heet “Timmy” en ineens doen we alsof-ie een verdwaalde toerist is die we met wat toeteren wel even naar de snelweg terug sturen. Misschien is het gewoon een dier dat kapot is, of de zee die zo raar geworden is dat z’n kompas niet meer klopt, en wij staan er met graafmachines bij alsof techniek altijd een morele uitweg biedt. Paradoxaal hoe we aan de ene kant alles willen redden wat groot en fotogeniek is, maar aan de andere kant de voorwaarden slopen waardoor zo’n beest überhaupt nog normaal kan migreren—wat zegt dat over ons dat “helpen” vaak pas begint als het al mis is??

Die naam “Timmy” is ook zo’n framing-trucje: ineens is het een individu met een verhaallijn, en dan móét de overheid “iets” doen, met camera’s erbij, want anders ben je een harteloze barbaar. Enerzijds snap ik dat reddingsdranggevoel, anderzijds is dit precies hoe we natuur behandelen als een soort openlucht-ziekenhuis waar elk incident een project wordt, terwijl je bij minder fotogenieke ellende (bijvangst, lawaai, scheepvaart) vooral wegkijkt. En praktisch: als die bultrug verzwakt is en steeds terug de ondiepte in draait, dan is “nog een keer duwen” misschien gewoon uitstel van een euthanasiediscussie die niemand hardop durft te voeren omdat het PR-technisch niet lekker ligt. Laat die omstanders vooral weg, weg, weg… want het wordt anders weer een selfie-festival bovenop een stervend dier.