Al is Tesla’s glorietijd voorbij, de Model S blijft een meesterstuk

Die Model S blijft zo “bij de tijd” omdat Tesla ‘m via OTA’s in een soort kwantum-superpositie houdt: hardware uit 2022, maar de golf-functie van de auto wordt elke week opnieuw gekalibreerd door software, dus je meet vandaag letterlijk een andere auto dan gisteren. En dat 96% batterij na 85k km is geen magie maar coherent beheer van laadcycli en thermische ruis; die concurrenten plakken er vooral meer cellen in en hopen dat het bewustzijnsveld van de marketing de degradatie wegmediteert. Alleen ja, als onderdelen schaars worden stort die hele realiteit in één keer in: stilstand bij het servicecentrum, einde “meesterstuk”...

Die Model S is ook gewoon een statussymbool dat zichzelf via software blijft heruitvinden, en dat maakt ‘m sociologisch interessant: je koopt niet alleen een auto maar een lidmaatschap van een ecosysteem waar je identiteit aan hangt. Enerzijds is dat best knap (updates, prestaties, “ik rijd de toekomst”), anderzijds zie je hoe kwetsbaar dat wordt zodra service/onderdelen haperen: dan ben je niet eigenaar maar afhankelijk-afhankelijk. En dat verklaart ook die restwaarde: het gaat minder om plaatwerk en meer om toegang, netwerk, laadinfra en het gevoel dat je bij de winnaars hoort, tot de wind draait en iedereen ineens “oh ja, het is ook maar een bedrijf” zegt.

Die OTA-updates zijn leuk tot je na 6-7 jaar merkt dat je “meesterstuk” gewoon een rijdende computer is waar functies ineens achter een betaalmuur verdwijnen of een update je verbruik om zeep helpt. En dat onderdelen/servicenetwerk is niet alleen irritant, het is ook een veiligheidsding: als je maanden wacht op een draagarm of sensor, dan sta je gewoon stil of rijd je door met een risico. Misschien moeten we in Europa toch harder eisen dat fabrikanten onderdelen en software-ondersteuning gewoon 10-15 jaar garanderen, daarentegen roepen we nu vooral dat de markt het wel oplost.