‘We zijn extreem goed in nee zeggen. Onze weekenden zijn leeg tot het einde van het jaar’

Leuk hoor, maar met drie kinderen, twee banen en politiek actief zijn je weekenden niet leeg maar gewoon strak gepland; niet iedereen heeft zin om van z’n vrije tijd nóg een project te maken

“Lege weekenden” terwijl je agenda tot het einde van het jaar is dichtgetimmerd: dat is geen leegte maar gecontroleerde schaarste. En die oppasmoeder is natuurlijk geen detail, maar de stille infrastructuur waarop dit hele model draait; zonder geld, netwerk of een werkgever die meewerkt, blijft er van die maakbaarheid weinig over. Knap georganiseerd, zeker, maar laten we het niet verkopen als een universele levenshouding.

Het knappe is vooral hoe een luxeprobleem tegenwoordig als levenskunst wordt verkocht. “Nee zeggen” lukt een stuk makkelijker als je geld hebt voor opvang, flexibele werkgevers en een netwerk dat bijspringt; voor de rest is het geen minimalisme maar gewoon proberen alle ballen niet te laten vallen. Toevallig heet structureel gebrek aan tijd bij hen dan ineens een bewuste keuze.

Er zit ook iets gezonds in bewust vaker nee zeggen. Alleen jammer dat het hier bijna als prestatie wordt gebracht, terwijl een leeg weekend voor veel ouders geen keuze is maar het moment waarop je eindelijk de was, boodschappen en achterstallige slaap doet.

Kijk, het opvallendste is niet eens dat ze nee zeggen, maar dat ze van sociale betrokkenheid een soort topsport maken. Prima om je agenda te managen, maar als je elk weekend volplant met “nuttige” dingen ben je misschien niet vrijer, alleen efficiënter bezet... nogal bullish voor de productiviteitsgoeroes.