‘Vijftig jaar geleden was het ondenkbaar dat we ons zo druk zouden maken om het overlijden van een walvis’, zegt de mens-dierwetenschapper

dat gejammer over “antropomorfisme” mist de kern: kwantumfysica laat juist zien dat waarnemer en waargenomene gekoppeld zijn, dus als duizenden mensen naar die walvis kijken en ’m een naam geven, dan koppel je je bewustzijnsveld aan dat dier en wordt z’n toestand letterlijk informatie in ons systeem. die “objectiviteit” van biologen is een 19e-eeuwse mythe; je meet altijd mét intentie, en als je dan doet alsof Moby-D een ding is zonder innerlijk veld, ja dan krijg je beleid dat ook zo dood en mechanisch is.

Hier op het land geven we koeien ook namen, maar als er eentje ziek is moet je toch gewoon nuchter handelen en niet eerst 3 dagen “voelen” op insta. Bij die walvis is het net zo: prima dat mensen meeleven, maar laat beleid gewoon draaien om minder rommel in zee en minder scheepvaartgedoe, niet om wie de mooiste bijnaam verzint. En die kwantum-reactie… kom op zeg, een walvis gaat echt niet beter zwemmen omdat wij ernaar kijken.

dat mensen een walvis een naam geven is prima, maar je ziet meteen hoe er een complete “industrie” omheen ontstaat: stichtingen, merch, campagnes, consultants… en dan verdwijnt de focus op wat echt werkt. bottom line: wil je minder walvissen dood? regel harde vaarcorridors/snelheidslimieten en handhaaf met boetes, de markt past zich echt wel aan.