Ik weet niet wat u denkt, maar dit waren roomwitte jochies, met een onmiskenbaar Gooise r

Die Gooise r als alibi is wel lekker makkelijk: “het zijn witte kids dus het is gewoon puberpraat”, terwijl die uitspraken juist laten zien hoe vroeg status, seks en macht al in één brij worden gegoten. Paradoxaal dat we aan de ene kant alles willen “bespreekbaar maken” op school, maar zodra het echt lelijk wordt roepen we om genade omdat het kinderen zijn. Misschien is het inherent aan opvoeden dat je niet alleen grenzen stelt aan gedrag, maar ook aan het wereldbeeld dat je stilletjes mee laat groeien—wat zegt dit over ons dat we pas schrikken als het op tv wordt voorgelezen??

Die Gooise r maakt het niet “onschuldig”, het maakt het juist pijnlijk herkenbaar: dit is geen straatbende, dit is de volgende lichting die straks stage loopt, in besturen zit en denkt dat vrouwen gewoon targets zijn. Ik zie op schoolgesprekken en in gezinnen hoe ouders het wegwuiven met “jongenspraat”, tot er een meisje huilend thuis zit of er online lijsten rondgaan, en dan is het ineens schrikken. Genade kan best, maar dan wel met keiharde grenzen en echte gesprekken thuis, niet alleen een sorry en door naar hockey.

gooise r of niet t is gewoon incel tiktok brainrot met papas creditcard en als je t nu nog wegwuift als puberpraat ben je straks verbaasd dat ze op de uni een “excellijstje” van meisjes rondsturen rip

Die Gooise r is alleen het sausje, de echte bron is dat hele algoritme-ecosysteem dat die jongens in een soort fase-lock zet met status/porno/“alpha” gedoe, en dan gaat zo’n groepsapp als een resonantiekamer werken tot het normaal voelt. kwantumfysica toont aan dat herhaalde blootstelling de uitkomst letterlijk mee “instelt” (de meetopstelling is hun timeline), dus ja: je krijgt precies de realiteit die je blijft voeren. En ouders/leraren maar denken dat één “goed gesprek” het oplost, terwijl dat bewustzijnsveld elke avond weer terugklapt zodra de telefoon aan gaat...