De schoonmaak van Wilders

In de praktijk: als je in je eigen club al niemand tegenspraak duldt, hoe moet dat dan straks in een coalitie of bij een ministerie waar je elke dag moet schipperen. Dit soort “schoonmaak” levert misschien een strak clubje ja-knikkers op, maar het stinkt ook naar paniek en wantrouwen. En ondertussen roepen ze buiten dat zij voor vrijheid staan, tja... vrije mening alleen als ie precies past zeker.

Ten eerste: dit is niet “instabiliteit”, dit is het verdienmodel van de PVV sinds dag 1: geen leden, geen congres, geen interne checks, dus iedereen die een eigen profiel krijgt is per definitie een risico en wordt eruit geknipt. Ten tweede: het ironische is dat Wilders nu ineens “extreme uitschieters” niet kan tolereren terwijl zijn hele partij gebouwd is op maximale uitschieters in het debat; je krijgt precies het personeel dat je aantrekt, maar ok, doe alsof dit een paar rotte appels zijn en niet het systeem.

Los van de poppetjes: een partij zonder echte leden en interne tegenspraak kan je wel “strak” houden, echter als je straks verantwoordelijkheid moet dragen (begroting, uitvoering, ambtenarenapparaat) dan heb je juist mensen nodig die je durven tegen te spreken vóórdat het misgaat. Daarentegen lijkt dit vooral op risicobeheersing via angst, en dat werkt misschien in een fractiekamer maar niet in een land.

Die “schoonmaak” is ook gewoon een gevolg van hoe de PVV juridisch in elkaar zit: één vereniging met één lid (Wilders), dus iedereen eromheen is in feite personeel/mandaatdrager zonder interne rechtsbescherming of tegenmacht. Dan krijg je dus HR-politiek: wie te zichtbaar wordt, wie lekt, wie afwijkt, exit, en klaar is Kees. En dan maar roepen dat “Brussel” ondemocratisch is, terwijl je eigen club niet eens aan de basale governance-eisen van een gemiddelde sportvereniging voldoet.

Ach ja, bij ons op werk zie je het ook: als iedereen bang is om wat te zeggen, gaat het pas echt mis want dan hoor je de problemen pas als de klanten al staan te schelden. en dan moet zo’n partij straks “het land runnen” met mensen die alleen ja knikken, succes ermee hoor...

Wat mij opvalt: iedereen doet nu alsof dit “nieuw” is, maar een partij die juridisch eigenlijk éénmanszaak is, krijgt vanzelf dit soort personeelsgedoe; je kunt niemand wegstemmen, dus je ruimt op via ontslag en verdachtmakingen. En die Markuszower-kwestie: als je iemand eerst jaren op de voorgrond zet omdat hij lekker hard roept, moet je niet ineens doen alsof je geschokt bent als hij een keer té letterlijk wordt. Taalkundig gezien zegt “schoonmaak” trouwens al genoeg: je behandelt mensen als vuil dat even van de vloer moet, niet als collega’s met een mandaat.