‘Alleen al mijn woning is 70.000 euro meer waard’: hoogleraar ziet uitweg voor vastgelopen megaproject

Juridisch gezien heet dit gewoon baatbelasting/waardecaptatie, en dat kan prima, mits je het strak afbakent: wie profiteert, hoeveel, en op basis van welke objectieve maatstaf. Anders krijg je willekeur en gaan de grote vastgoedeigenaren het de facto kapot procederen via bezwaar/beroep en staatssteun-/gelijkheidsargumenten. En “mijn huis is 70k meer waard” is leuk voor de borrel, maar dat is nog geen heffingsgrondslag.

snap het idee wel, maar als je mensen gaat laten meebetalen op “papieren” waardestijging dwing je ze eigenlijk om te verkopen of extra te lenen terwijl ze dat geld helemaal niet hebben. Aan de andere kant: als het via een heffing bij verkoop/huurinkomsten gaat of vooral bij de grote commerciële jongens, dan is het een stuk logischer dan weer alles op de algemene belasting gooien.

Die “mijn huis is 70k meer waard”-lijn is zo’n makkelijke praat alsof waardestijging hetzelfde is als cash; de enige die meteen kan incasseren is de bank via hogere WOZ en dus hogere lasten. Laat ze dan vooral bij de echte winnaars aankloppen: projectontwikkelaars en grote verhuurders die na zo’n station/weg doodleuk de huur opschroeven en de winst privatizeren terwijl de overlast jaren publiek is. En taalkundig: “gratis regelt” is sowieso een rare framing, we betalen het al decennia met z’n allen—alleen nu is de vraag wie er méér gaat meebetalen.

Ja jong, laat ze dan ook meteen betalen voor de ellende tijdens zo’n megaproject: jaren herrie, omleidingen, kapotte stoepen en winkels die omzet kwijt zijn, maar de rekening komt pas als alles “mooier” is. En voor gewone huizenbezitters: pas heffen bij verkoop, want van een hogere WOZ kunde bij de bakker ook niks afrekenen.

Men vergeet gemakkelijk dat de overheid dit vroeger ook al deed, alleen heette het toen “grondpolitiek”: gemeente koopt goedkoop, legt infra aan, verkoopt duur en klaar. Nu is alles versnipperd naar beleggers en VvE’s, en dan ga je achteraf met een heffing lopen leuren; succes met 200 bezwaarschriften en een Raad van State-traject van vijf jaar. Als je dit wil, doe het dan vooraf bij de planvorming: wie bouwrechten krijgt rond zo’n knooppunt, tikt mee af, anders blijft het weer praten voor de bühne.